Een leven in verbinding
is een gelukkig leven.

In deze workshop werken we met de parallellen van de Yoga, Ayurveda en Advaita Vedante.

Wat is leven? Wat betekend het om levend te zijn, om werkelijk te voelen dat je leeft? Je levend te voelen in iedere vezel van je wezen, is dat niet de grootste vreugde?

Maar hoe vaak zetten we ons werkelijk uiteen hiermee?  Met dat wat ons in wezen het meest aan het hart ligt. Het lijkt wel alsof we ons hebben aangeleerd om, dat wat ons allen verbind ‘gelukkig te willen zijn’, te zoeken in een hebben, bereiken of veranderen van de wereld buiten ons zelf. Met steeds weer een zeer tijdelijk succes. In het ergste geval blijft het verlangen naar geluk een wortel voor onze neus, waar we maar achteraan blijven rennen, zonder ooit een hap van dit geluk te kunnen proeven. Steeds weer ervaren we onszelf als afgescheiden van ons geluk, onze heelheid.

Iedereen wil gelukkig zijn maar we gunnen onszelf en anderen maar weinig geluk.

Wat maakt dat dit zo komt? Willen we blijven geloven dat dit de ‘Condition humaine’ is? Dat ongelukkig zijn een onontkoombaar lot is en geluk een illusie of iets waar je heel hard voor moet blijven werken. Of dat het leven in wezen een tranendal is.

Wat nu als we het leven konden gaan zien en ervaren als een proces dat al in essentie geheel en al verbonden is en in contact met ieder deel van het geheel? In ieder aspect dat verschijnt. In zowel de zon het gras, de buurman als de gedachten over de buurman. En dat leven in verbinding zich altijd uitdrukt als gelukzaligheid. Dat juist het niet met het leven in verbinding staan hetgeen is dat lijden veroorzaakt. Dat in het, uit verbinding gaan met dit leven, de diepste wortel ligt van het leed dat we allemaal kennen. Dan wordt niet het streven naar, maar het in het moment onszelf verbinden een handvat om ons diepste verlangen naar geluk te kunnen verwezenlijken.

Straks zal ik het anders doen, straks zal ik gelukkig worden, straks maar nu nog even niet.

We lijden dan ook aan waar we van afgescheiden zijn, wat we niet voor elkaar krijgen of wat we moeten loslaten. Dit afgescheiden zijn, er alleen voor staan is de grootste smart in ieders leven. Het lijkt er bijna op dat we onszelf collectief hebben aangeleerd om uit verbinding te leven. Waarom is dit zo?

Generatie op generatie geven we de pijn door die ons verhinderd om in volledige verbinding te leven. Om ons te beschermen tegen deze pijn zijn we geïsoleerd gaan leven. Onszelf afgescheiden gaan ervaren van een wereld die buiten ons zelf staat. Hebben we allen meer of minder onbewuste patronen. houden onze emoties van angst, onmacht en afwijzing .

"Entlightenment is not something to achieve in the near future, entlightenment is your true nature"

                                                 -Eelco-